ای وای چه قدر بد است که آدم آن قدر درگیر زندگی باشد که نفهمد نادر ابراهیمی مرده است.و من چه قدر این کتابخانه لعنتی را گشتم تا بار دیگر شهری را که دوست می داشتم را پیدا کنم و نکردم.حتما این همسر لعنتی به کسی داده اش.و خب حالا چه بنویسم .عاشق بودن عاشق شدن و اصلا خود عشق را نادر به من یاد داد.روزی هلیا نام تمام دختران زمین بود برایم.چه قدر خوشم می آمد که به هر کس که نامه می نویسم بگویم بخواب هلیا.بخواب دیگر دود سیگار چشمانت را آزار نخواهد داد و من چرا نتوانست این کتاب را پیدا کنم تا چیزی بنویسم از تویش تا این خزعبلات هر روزه ام را ارزشی دهد.نادر ابراهیمی هم تمام شد.آدم های بزرگ هم حتی تمام می شوند و آدم های کوچکی مثل من هیچوقت هیچ چیزی نمی شوند حتی تمام!

)پرانتزی بین دو پست (ر.ک کامنت دانی قبلی!